Deep Purple przedkoncertowo – aFAQ

DeepPurple2015_posterZespół Deep Purple występował już w Polsce kilkanaście razy, zatem chyba mało kto był zaskoczony, gdy około rok temu firma Metal Mind zaanonsowała, że w dniu 25 października 2015 roku Brytyjczycy pojawią się w łódzkiej Atlas Arenie. Niedawno klawiszowiec – Don Airey – w jednym z wywiadów stwierdził, że „jeśli chcesz się porządnie rozgrzać przed trasą – jedź do Polski!” [wywiad dla portalu Wyspa.fm, 28.09.2015 – przyp. aut.]. O samym koncercie można przeczytać więcej na FB – wydarzenie.

O zespole Deep Purple powiedziano i napisano już tak wiele, że właściwie cokolwiek by nie wyrazić słowami, nie byłoby to już nic specjalnie nowego. Zainspirowany uwagą umieszczoną na stronie internetowej zespołu [„Pamiętaj przeczytać FAQ, zanim wyślesz swoją prośbę” – przyp. aut.], postanowiłem z przekory przygotować aFAQ czyli atypical Frequently Asked Questions*:
*) Codziennie do dnia koncertu aktualizowane

  • Z jakich płyt DP grają utwory na trasie Now What?! World Tour (trwającej z przerwami od 2 lat)?
    DeepPurple-cover_collage

  • Na której płycie po raz pierwszy pojawił się damski wokal?
    W Haunted – trzecim utworze płyty Bananas (2003) – w chórku zaśpiewała amerykańska wokalistka Beth Hart.

  • Kiedy ostatni raz DP grali jako support act?
    Podczas trasy zorganizowanej z okazji 20-lecia i jednocześnie promującej płytę koncertową Nobody’s Perfect (1988) gwiazdą koncertu na Giants Stadium w Nowym Jorku był zespół Aerosmith (innym supportem było Guns N’ Roses).

  • Którzy członkowie zespołu mieli wspólnych krewnych?
    Żona Iana Paice’a, Jacky, jest siostrą bliźniaczką drugiej żony Jona Lorda – Vickie.

  • Komu DP zawdzięczają możliwość ponownego wykonania Concerto For Group And Orchestra po tym, jak w 1970 roku nikt nie zabrał partytury z Hollywood Bowl, a Jon Lord nie radził sobie z jej odtworzeniem?
    Holenderski student muzyki – Marco de Goeij – oglądał wielokrotnie wideo i bardzo uważnie obserwował muzyków, co pozwoliło odtworzyć zapis całej pierwszej części i większość drugiej. Co prawda, nie dał sobie rady z trzecią częścią, ale w oparciu o jego dokonania Jon Lord przypomniał sobie brakujące fragmenty i dokończył pracę.

  • Jakiej płyty przesłuchania ponoć żądał Blackmore od swoich kolegów po reaktywacji zespołu w 1984 roku?
    Trudno byłoby odgadnąć, że legenda mówi o albumie 90125 grupy Yes. Przed rozpoczęciem prac nad nową płytą (Perfect Strangers) Ritchie chciał przywołać przykład popularnego zespołu z lat 70-tych, który wbrew przewidywaniom poradził sobie po reaktywacji, wracając na szczyty list przebojów…

  • Kiedy ostatni raz DP zagrali jako support?
    Podczas tournée w lipcu 1971 roku, tuż po wydaniu płyty Fireball*, Deep Purple podczas 16 koncertów w Stanach występowali przed bardzo popularnym tam wówczas zespołem rockowym The Faces z Rodem Stewartem na czele. Co ciekawe, trasa rozpoczęła się w Kanadzie, gdzie Deep Purple występowali jako główna gwiazda.
    *) Decyzją firmy Harvest Fireball  wydano w lipcu jedynie w Ameryce Północnej (w wersji poszerzonej o utwór Strange Kind Of Woman). Płyta ukazała się w Europie dopiero we wrześniu.

  • Jakie są szanse na nową płytę?
    Bardzo duże, skoro Steve Morse zdradził właśnie w jednym z wywiadów, że zespół planuje wejść do studia w styczniu 2016 roku. Morse powiedział również, że producentem nowego albumu ponownie zostanie Bob Ezrin, który współpracował z Deep PurDeepPurple_smallple przy ostatniej płycie Now What?! Z kolei Roger Glover w wywiadzie dla Ultimate Classic Rock przyznał, że zespół wciąż jest w kontakcie z Ezrinem i zaprzyjaźnili się, a ponieważ producentowi praca z muzykami sprawiła wiele radości, zatem ich ponowne spotkanie w studiu, to naturalna kolej rzeczy. Basista opowiedział również jak wygląda proces twórczy: „Gramy, gramy i jeszcze raz gramy. Jeśli coś z tego wpadnie nam w ucho, spodoba się, zainspiruje nas, wtedy staramy się przekuć to w aranżację, a kiedy już to mamy, wtedy ja i Ian (Gillan) zaczynamy pracę nad tekstem. I to by było na tyle.„.
    Cały wywiad ze Stevem Morsem można odsłuchać na stronie GuitCast.

  • W jakich krajach debiutowali koncertowo nowi albo wracający do składu muzycy?
    – Ian Gillan i Roger Glover w Mk IIa (1969) – Wielka Brytania
    – David Coverdal i Glenn Hughes w Mk III (1973) – Dania
    – Tommy Bolin w Mk IV (1975) – USA
    – Ritchie Blackmore, Ian Gillan i Roger Glover w Mk IIb po reaktywacji (1984) – Niemcy
    – Joe Lynn Turner w Mk V (1991) – Czechosłowacja
    – Ian Gillan w Mk IIc (1992) – Włochy
    – Joe Satriani w Mk VI (1993) – Japonia (w trakcie trasy)
    – Steve Morse w Mk VII (1994)- Meksyk
    – Don Airey w Mk VIII (2002) – Rosja (w trakcie trasy)

  • Jakie najbardziej kontrowersyjne wypowiedzi różnych muzyków z przygotowań do nagrania Concerto For Group And Orchestra przedostały się do publicznej wiadomości?
    Wiolonczelistka Królewskiej Orkiestry Symfonicznej w trakcie próby: „Jestem doświadczoną i wykształconą instrumentalistką. Nie po to przyszłam do tej orkiestry, żeby w tak szacownej sali [The Royal Albert Hall – przyp. red.] grywać z jakimiś popłuczynami po The Beatles„;
    Malcolm Arnold (dyrygent) do orkiestry strojącej fochy zamiast instrumentów: „Macie być najlepszą orkiestrą w Wielkiej Brytanii, a pogrywacie sobie jak głupie pizdy„;
    Ian Gillan zapytany na dwie godziny przed koncertem o tekst przez Jona Lorda: „Wziąłem jakąś serwetkę, naskrobałem na niej kilka słów oddających moje uczucia, czyli niepewność, wahanie, życiowe dylematy i tym podobne rzeczy. Jon to zaakceptował, bo nie miał innego wyjścia. Tekst ten zaśpiewałem później z kartki przyklejonej do podłogi.” [Czyż nie przypomina to współczesnych wokalistów, którzy kartki zamienili na tablety? – przyp. red.].

  • Jak zmieniał się sumaryczny wiek muzyków DP liczony w roku zmiany składu lub zawieszenia działalności?
    Mk I (Blackmore, Lord, Paice, Evans, Simper) – 119 w 1969 r.
    Mk IIa (Blackmore, Lord, Paice, Gillan, Glover) – 141 w 1973 r.
    Mk III (Blackmore, Lord, Paice, Coverdale, Hughes) – 139 w 1975r.
    Mk IV (Lord, Paice, Coverdale, Hughes, Bolin) – 138 w 1976 r.
    Mk IIb (Blackmore, Lord, Paice, Gillan, Glover) – 221 w 1989 r.
    Mk V (Blackmore, Lord, Paice, Glover, Turner) – 230 w 1992 r.
    Mk IIc (Blackmore, Lord, Paice, Gillan, Glover) – 241 w 1993 r.
    Mk VI (Lord, Paice, Gillan, Glover, Satriani) – 235 w 1994 r.
    Mk VII (Lord, Paice, Gillan, Glover, Morse) – 277 w 2002 r.
    W chwili obecnej Mk VIII (Paice, Gillan, Glover, Morse, Airey) liczy 335 lat.
    Pewien interesujący (choć niespecjalnie zaskakujący) fakt można jeszcze zauważyć, śledząc dokładniej biografię zespołu –  rzadko w historii DP zdarzało się, żeby całkiem nowy członek zespołu nie był najmłodszy (z dokładnością do rocznika). Miało to miejsce, kiedy Ian Gillan i Roger Glovera wymienili Roda Evansa i Nicka Simpera w 1973 roku (młodszy od nich jest Ian Paice) oraz w 2002, kiedy Jona Lorda zastąpił Don Airey (starszy od Steve’a Morse’a),

  • Jakie były powody uznania muzyki DP po ich reaktywacji w 1984 roku za dzieło szatana?
    Powodów było kilka:
    – tytuły wybranych utworów (przeciwnicy jedynie pobieżnie wnikali w teksty), np. Mandrake Root, Black Night, Into The Fire, Demon’s Eye, Might Just Your Life;
    – współpraca Gillana z Black Sabbath;
    – rzekoma fascynacja, ubierającego się na czarno, Blackmore’a okultyzmem, urokami i zjawiskami parapsychologicznymi. W pewnej książce napisano o nim: „(…) lubi nagrywać swoją muzykę w nawiedzonym, siedemnastowiecznym zamku, a inspiracje czarną magią obecne są w większości jego muzyki. (…) twierdzi, że podczas występów na żywo jego ciało astralne unosi się nad publicznością” [za Dave Thompson, Deep Purple. Smoke on the Water: Opowieść o dobrych nieznajomych, wyd. polskie Sine Qua Non, 2013 – przyp. aut.].

  • Kto jest najstarszy, a kto najmłodszy stażem w DP?
    Jedynym muzykiem ze składu założycielskiego jest perkusista Ian Paice, od 47 lat w zespole (a raczej 39, jeśli odliczyć przerwę w działalności na przełomie lat 70-tych i 80-tych). Z kolei jako ostatni w grupie pojawił się 13 lat temu Don Airey, gdy Jon Lord podjął decyzję o nieuczestniczeniu w trasach koncertowych, a koledzy nie zgodzili się, aby pozostał jedynie kompozytorem i muzykiem studyjnym.

  • Kto jest lepszym gitarzystą: Ritchie Blackmore czy Steve Morse?
    Odpowiedź na to pytanie jest niczym dyskusja o wyższości Świąt Bożego Narodzenia nad Wielkanocnymi…

  • Na jakiej płycie po raz pierwszy w Polsce wydano nagrania DP?
    Pierwsza płyta winylowa z serii Klub Płytowy Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego, wydana w 1972 roku, zawierała na stronie B cztery utwory z płyty Machine Head, tj. Maybe I’m Leo, Pictures Of Home, Never Before, Space Truckin’ (dziwna było to płyta, bo na stronie A znalazły się nagrania polskiego projektu Osjan z Markiem Jackowskim w składzie)

  • Jaki tytuł nosiła piosenka nagrana jako pierwsze dzieło klasycznego składu DP w czerwcu 1969 roku?
    DP-Hallelujah_singleHallelujah autorstwa spółki Greenway-Cook. Piosenka została nagrana przez Blackmore’aa, Lorda i Paice’a w dwóch wersjach z różnymi składami. Był to podstęp, mający na celu zastąpienie wokalisty Roda Evansa i basisty Nicka Simpera nowymi muzykami – Ianem Gillanem i Rogerem Gloverem, którzy wówczas byli filarami grupy Episode Six.

  • Kim był „zgrabny tancerz”, do którego skierowane były aluzje w utworze Smooth Dancer z płyty Who Do We Think We Are?
    Gillan napisał „Chcesz rządzić światem, a działasz jak dziewczyna w urojonej ciąży (…) Ty w czarnym zamszu, nie trać czasu ze mną, bo czuję Twoją groteskowość. Myślę, że jesteś szalony…”, mając na myśli Ritchiego Blackmore’a.
  • Najbardziej nietypową współpracą studyjną obecnych członków DP było nagranie płyty z …
    Don Airey
    – … z brytyjskim kompozytorem i producentem, twórcą muzyki do takich słynnych musicali jak Jesus Christ Superstar, Evita, Koty czy Upiór w operze, czyli Andrew Lloyd Weberem – płyta Variations (1977);
    Ian Gillan – … z japońskim kompozytorem i klawiszowcem oraz twórcą muzyki do gier komputerowych, czyli Nobuo Uematsu – singiel Eternity (2006) z piosenką do gry Blue Dragon;
    Roger Glover – … z gitarzystą francuskiej grupy post-punkowej Café Bertrand, czyli Waltherem Gallay’em – bluesrockowo-folkowa płyta z elementami elektroniki Stigmates (2014);
    Steve Morse – … tu jest pewien problem, bo trudno wybrać pomiędzy amerykańską aktorką i artystką estradową, znaną przede wszystkim z głównej roli w filmie Kabaret, czyli Lizą Minelli – płyta Tropical Nights (1977), a amerykańsko-niemieckim wirtuozem skrzypiec, uczniem słynnego Zubina Mehty, czyli Davidem Garrettem – płyta Garrett vs. Paganini (2013);
    Ian Paice – … z amerykańską grupą Lou Reeda, Johna Cale’a i Nico balansującą muzycznie na pograniczu rocka awangardowego i eksperymentalnego oraz proto punku, czyli The Velvet Underground – płyta Squeeze (1972).

Marek J. Śmietański

Reklamy

Dodaj komentarz / Add comment

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s